‘Wat een gigantische windmolens. Ik had ze nog nooit van dichtbij gezien.’
Ik reed met mijn vriend door Curaçao, wat verkennen zonder doel. We waren daar alleen in een verlaten, rotsachtig maanlandschap waar aan de ene kant de wilde zee lag en aan de andere kant de windmolens, groot en aanwezig.
Nog voor ik het doorhad lagen we samen op onze rug in de schaduw van zo’n windmolen, luisterend naar het geluid van de wieken die in een vast ritme langs ons heen zwaaiden, een ritme dat iets hypnotiserends kreeg.
Vanmorgen, met mijn ontbijtje op schoot, had ik dit niet kunnen bedenken. Het was niet gepland. Het was ontstaan, zonder reden en zonder bedoeling. Dát is spel.
Wat betekent het eigenlijk om het leven zo te kunnen ervaren, en waarom raakt dit spel zo vaak op de achtergrond? Niet alleen in creativiteit, maar ook in hoe we spreken, voelen, kiezen en verschijnen?
Voor veel mensen is het leven geen speelveld meer, maar een terrein dat beheersbaar moet blijven. Overzichtelijk. Voorspelbaar. Alsof ontspanning pas mag wanneer alles onder controle is, terwijl juist daar iets essentieels verloren gaat.
Wanneer het lichaam voorzichtig leert zijn
Vaak verdwijnt het spel al vóórdat er woorden zijn. Wanneer een begin onrustig was. Wanneer spanning of afwezigheid voelbaar was terwijl er nog geen onderscheid bestond tussen binnen en buiten. Een lichaam leert dan voorzichtig te zijn met verschijnen.
Dat kan zich al vergroten bij de geboorte. Wanneer een overgang geen ontspannen bedding had. Wanneer er haast was, angst, paniek of een gevoel van verlating. Het lichaam leert leven onder spanning.
In de kinderjaren krijgt dit vaak bevestiging. Aanpassen wordt belangrijker. Niet te veel, niet te luid, niet te vrij. Inschatten en afstemmen nemen het over. Spelen wordt iets wat je wel graag wilt, maar niet meer vanzelf gaat.En wanneer dit zich blijft herhalen, wordt het leven iets wat je goed moet doen. Beheersing vanuit spanning. Van buitenaf oogt dat vaak als een verantwoord en betrouwbaar persoon. Maar vanbinnen voelt het benauwder. Alsof je net genoeg ademt om door te kunnen gaan.
Spel vraagt geen spelregels, het wil alleen maar ruimte krijgen.
Ruimte om iets te doen zonder vooraf te weten hoe het moet of waar het uitkomt. Maar zodra overzicht en grip belangrijker wordt dan bewegen verdwijnt die ruimte. Dan voelt spelen niet meer vrij, maar juist risicovol. Er is een diepe overtuiging dat er iets gebeurt wanneer je jezelf bent. Denk aan verlating, vereenzaming, afwijzing.
Een bemoediging; in ieder mens brandt een klein vlammetje dat weet hoe het is om te leven zonder je te hoeven beschermen of bewijzen. Iets in ons herinnert zich hoe het was vóórdat controle nodig leek.
Ik zie het bij mensen die diepgaand innerlijk werk doen, via ayahuasca of Leela-sessies. Ze gaan eenvoudiger leven. Vrijer spreken. Minder uitleggen. Er is contact gemaakt met een diepere rust en een basisvertrouwen dat niet steeds hoeft te worden bewezen.
Ben je dan geheeld, pijnvrij, en leef je permanent in een staat waar klopt?
Meestal niet. Ik in ieder geval niet. Ik kom mezelf regelmatig tegen wanneer ik weer iets wil vasthouden. Wanneer ik merk dat ik verstoppertje speel met mezelf. Dat oude reflexen terugkomen.
Maar juist dát zien maakt ruimte. Het haalt de druk eraf zodat ik weer opnieuw ‘in kan stappen’.
Het spel van het leven voelt voor mij als een oneindige dans. En zodra ik dat ritme weer herken, kan ik mijn ego direct minder serieus nemen. Met een knipoog en een ‘Ik zie je heus wel’.
Warme groet,
Carlijn
Heb je vragen? Overweeg je om een ayahuasca plant proces ceremonie te ervaren?
Of zoek je individuele begeleiding?
Neem contact op via info@revermannshares.nl,of via het contactformulier.
